Það er gaman að búa í Vogunum og hafa alla þessa náttúru allt um kring. Við á Háabjalla nýtum okkur það eins vel og við mögulega getum. Börnin eru dugleg að arka um í vettvangsferðum og finna nýja staði og hluti til þess að skoða. Nýverið fórum við til dæmis í fjöruferð. Í fjörunni eru endalausar uppsprettur vísindatilrauna og kannana. Að ekki sé talað um allan fjársjóðinn sem þar er að finna. Bein, lífverur, kuðunga, skeljar, fótspor af mismunandi gerðum, sand sem hægt er að skrifa í, sjó að vaða í, mó, fugla, strá sem hægt er að flauta með og margt, margt fleira. í þetta skiptið fórum við líka í hugrekkisathugun og heimsóttum kríuvarp - mjög varlega. þar voru háværar og ágengar kríur sem pössuðu eggin sín vel. Á leiðinni til baka smökkuðum við fjörukál. Börnin voru sammála því að það mætti vel nota það með mat - bragðast eiginlega alveg eins og venjulegt kál.
Við fórum líka í óvissuferð í Grænuborg. Þar var einu sinni bær sem hét Grænaborg. Húsið er horfið en sagan er enn til. Þar bjó síðast maður sem var kallaður Baldi. Hann átti kindur og hænur. Þar er hægt að hlaupa um í háugrasi og sinu, skoða gamlar rústir og horfa á úfinn sjóinn. Á leiðinni sáum við kollu með ungana sína, tíu litla hnoðra sem eltu mömmu sína í grasinu. Í fjörunni voru líka ungar, aðeins stærri. Það var kalt og rok í þetta skiptið en börnin sönnuðu að þau eru sannkallaðir víkingar. Við eigum örugglega eftir að fara aftur í Grænuborg.
